Van Silooy tot Bosvelt: pijnlijke herinneringen van een voetbalfan

Het stukje tekst wat je hieronder ziet heb ik twee jaar teruggeschreven op een videogame-forum, in een topic over de heftigste sportmomenten ooit. Als sportfan heb ik een rijke emotiepoel van herinneringen om uit te putten, van voetbal tot tennis, kickboxen tot basketball, maar ik houd het bij twee intense voetbalteleurstellingen waar ik achteraf met een glimlach aan terug ben gaan denken. Veel leesplezier!

1996: Finale Champions League: Ajax-Juventus

Èen van de mooiste en treurigste momenten was voor mij de Champions League finale tussen Ajax en Juventus in 1996. Ik was 11 jaar en pas sinds een half jaar van de ‘Godenzonen’, maar Ajax was voor mij in korte tijd geworden wat autootjes dino’s en turtles eerder voor me waren: het gaafste wat er was. Al dagen voor de finale spookte de spanning door mijn hoofd. Dit was mijn meest geanticipeerde moment als fan tot dan toe en mijn moeder had me beloofd dat ik de hele match mocht uitkijken.

De dag van de finale zelf was benauwd en zonnig, en in het Noord-oost Groningse dorpje waar ik woonde heerste een sereen aandoende rust. Ik had de radio aan om iets mee te krijgen van de Ajax-koorts. Op Radio538 was bijna elk uur een slechte Backstreet-Boys parodie met een Ajax tekst te horen en de uren sleepten zich traag richting de avond. Uit opwinding hing ik een Ajax-vlag uit het raam met mijn ajax-tas er aan vast gebonden en riep ik af en toe  ‘AJAX!!’ naar buiten richting de dorpsstraat.

S’avonds kwam mijn beste vriendje logeren en keken we samen naar de wedstrijd. Het kon niet misgaan. Toch? Ajax had een aura van onoverwinnelijkheid dat mij en vele anderen fan had gemaakt. Surfend op een rood witte golf van Ajax broodtrommeltjes, bankrekeningen en top-40 hits leek het succes van Ajax een instituut geworden, iets wat voorbestemd was om eeuwig te duren. Danny Lukassen zong het al: ‘Ajax is kampioen, Ajax blijft kampioen’. Daarom was het des te schokkender om te zien hoe Juventus gehakt maakte van Ajax.  Vanaf de eerste minuut was Juve veel, en veel beter. Ze leken simpelweg sneller te rennen dan Ajax.  Nog nooit in mijn korte fan-zijn had ik Ajax zo weggespeeld zien worden!!

Al vroeg scoorde Juve, waarna Ajax op slag van rust geheel onverwacht de gelijkmaker scoorde. Juve kreeg vele kansen en Ajax mocht van geluk spreken dat het na 120 minuten spelen nog steeds 1-1 stond. In de penaltyreeks ging het voor Ajax mis en huilde ik mee met Sonny Silooy.

Afbeelding

In de jaren hierna zou mijn voetbalmanie verder groeien, voorbij Ajax,  zodat ik leerde  om als neutrale toeschouwer intens te genieten van een wedstrijd. Ik kwam erachter hoe leuk het was om een voetbalwedstrijd te kunnen kijken zonder je vreugde persé aan de prestatie van éen ploeg te hoeven verbinden en  op niet meer te hopen dan een prachtige wedstrijd waarin beide ploegen kansen hebben gehad op de overwinning. Toch blijven de momenten dat het erom spant bij Ajax of Oranje de meest intense…en kan ik na een slechte wedstrijd tevreden zijn…als Ajax of Oranje maar wint!!

2000: Halve Finale Europees Kampioenschap: Nederland-italië

Iedereen die dit leest van 15 jaar of jonger zal het trauma van deze wedstrijd bespaart zijn gebleven. Want wat had het mooi geweest kunnen zijn: Nederland die Europees kampioen voetbal wordt in eigen land!! Alle voortekenen leken gunstig te zijn: Nederland kwam met speels gemak in de halve finale terecht, onder andere door een verpletterende 6-1 winst op Yugoslavië. Na deze wedstrijd was Nederland de absolute favoriet voor de eindzege. Bovenal had nederland een ontzettend talentvolle selectie, met veel spelers op de toppen van hun kunnen. Vooral de voorhoede van Nederland was formidabel met geromeerde aanvallers als Dennis Bergkamp, Roy Makaay, Patrick Kluivert, Ruud van Nistelrooy, Pierre van Hooijdonk, Marc Overmars en Boudewijn Zenden.

Oftewel: alles wat nodig was om Italië naar huis te sturen in de halve finale!! Dacht ik… Het was een blije prachtige zonnige dag geweest en samen met mijn 90-jaar oude opa en mijn jongere broertjes nestelden we ons voor de tv. Nederland speelde beter dan Italië, viel aan, kreeg kansen, miste een penalty in de eerste helft, kan gebeuren, kansen genoeg daarna op openingsgoal. Nederland kreeg nog een penalty in de tweede helft….miste ook deze, werd wanhopiger en begon steeds meer vast te lopen op de Italiaanse verdedigende muur.

Na 120 minuten was het nog steeds 0-0 en maakte een nerveuze Amsterdam Arena zich op voor de zo gevreesde penaltyserie. Alle voortekenen waren nu ongunstig: naast de twee gemiste penalties in de wedstrijd zelf was Nederland op de drie toernooien voor het EK 2000 na penalties uitgeschakeld. Het verleden en het heden zouden op passende wijze samenkomen in de toekomst voor Nederland:  in de penaltyreeks werden er nog drie penalties gemist (waaronder een belachelijk harde bal van Stam die echt veel en veel te hoog over het doel vloog) en stierf het aanvallende voetbal van Nederland een harde dood dankzij het betonnen Catennacio van Italie. Ik heb een paar minuten gejankt na de wedstrijd uit pure frustratie….

Afbeelding

…en later de Nintendo64 aangezet en met mijn broertje Smash Brothers gespeeld, om zo het hoofd weg van het voetbal te houden.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: