Het Doel Voorbijgeschoten. Een stuk uit 2011 wat niks met Voetbal te maken heeft.

Image

Normaal erger ik me niet zo vaak. Dat leek me een goede intro van het idee dat ik in dit stukje wil uitdragen. Nadat ik het voorgaande geschreven had bekroop me echter het gevoel dat ik wel veel ergernissen heb. Daarop concludeerde ik meteen dat de mooie dingen die ik zie de ergernissen doen laten verbleken bij verwondering, genot en waardering. Laatst realiseerde ik me dat er zijn duizend redenen pessimist te zijn als je wilt. Oorlog, verkrachting, haat; sla de krant open en je krijgt je dagelijkse dosis ‘realiteit’ als volwassene. Kleurige fantasie en impulsieve fantasie worden geschuwd, de gegroeide hersenen worden getrakteerd op een reeks van berichten waarvan de meeste niet opwekkend zijn.

In allerlei gradaties worden mensen beinvloed door het vele nieuws wat ze krijgen. In een beetje sikkeneurige bui zal de krant je niet een blijer mens maken. Tenzij je heel blij wordt dat Lady Gaga weer 10 awards heeft gewonnen. Ik ben lang niet de eerste die het opvalt dat mainstream-nieuws zoveel pulp bevat. Ik ben meer de zoveelste die ziet dat een krant bevat wat de ogen van de persbureaus het snelst tot zich nemen en de wereld rondsturen. Meestal zijn dat weer tientallen Irakese verbrijzelde hersenpannen en weer een nieuwe romantische film van Julia Roberts die miljoenen zal en moet gaan opbrengen omdat de film anders wordt gezien als een ‘flop’. Dat soort dingen.

In mijn gedachtelijke realisatie van laatst wist ik mijn 1000 pessimistische redenen gelukkig te counteren met het besef dat er ook 1000 redenen zijn om optimist te zijn. Muziek maakt me bijvoorbeeld heel gelukkig, al sinds ik kan denken. Voor veel mensen is dat zo denk ik. Hoewel ik wel moet toegeven dat mijn acceptatie en inlevingsvermogen tot het uiterste getest wordt door de voorspelbare liefdes en sex-liedjes die gedraaid worden door Radio Noord die klinkt op mijn werkplek.

Dit herinnert me er wel aan dat mainstreammuziek minder om negativiteit draait dan mainstreamnieuws doet. In deze constatering valt de nuance aan te brengen die wijst naar het naieve karakter van veel liedjes op hitradio. Deze verwijzing voel ik soms als een middelvinger. Zovan: ‘rop op met je snackbarmayonaiseliefdesentiment’!! Toch zijn de liedjes op Radio Noord vaak onbedoeld grappig. Vooral de nietsverhullende teksten (‘ik wil in bed met je blijven, zodat ik met je kan vrijen’) gebracht op een serieuze toon brengen mijn lachspieren in beweging. Ook mooi was een Gronings liedje van een zangeres die vertelde dat ze wanhopig naar een man op zoek was. Aandoenlijk. Ook wel iets waar ik me kan identificeren, want ondanks al mijn poweetiesche gedachtsels zit ik ook af en toe net als vele anderen te balen dat ik geen partner en romance heb. (Hoe anders is het in 2013, een paar maanden na het schrijven van dit stukje ontmoette ik de liefde van mijn leven)

Zo loopt dit stukje voort, of hinkelt, kruipt, zweeft, naar gelang van jouw interpretatie. Hoe je het ook wilt zien, mijn ergernissen naar kommersjeele muziek blijven bestaan en dat is iets waar ik het nog even over wil hebben. Het zit namelijk zo: zonder me verheven voor te willen doen mag ik gerust zeggen dat mijn muzikale smaak uitgebreider is dan 50/60 % van de mensen die ik spreek. Nogmaals, dit is niet stoer, hoe blij ik ook ben met de muzikale kennis die ik heb. Soms zou ik zelfs wel eens willen dat ik gewoon die liedjes op TMF leuk vindt. Het zou me ergernissen schelen en me makkelijker in gesprek brengen met de helft van de bevolking die die liedjes leuk vindt..

Wat me zo ergert aan hitmuziek is de voorspelbaarheid en de korte houdbaarheid van een ‘hit’. Ten eerste aandacht voor de voorspelbaarheid van hits. Deze is geprogrammeerd door een besef van een ‘sound’ die scoort bij het publiek. Als Beyonce een hit scoort zullen andere talentvolle zangeressen geneigd zijn hun geluid te confirmeren naar hoe Beyonce klinkt. Hier zijn weer een hele lading professionele muziekstudios voor die niks anders doen dan een geluid brengen dat verkoopbaar is. Niet voor niets bestaat de term ‘muziekindustrie’. In deze industrie zijn de studio’s fabrieken die producten voorbrengen van een zo gering mogelijke varieteit bedoeld voor een zo groot mogelijk publiek.

De houdbaarheid van een hit is ook een apart verhaal. Ik zie het zo: de consumenten van de producten van de muziekindustrie krijgen in een hele korte tijd in een zo groot mogelijke dosis het product ‘aangeboden’. (danku Radio538, SLAM FM en Q music) Deze grote verspreidde dosis vergroot de kans dat de consument binding krijgt met het product gezien de bewezen verslavende werking van het product. Wel ontstaan er bij veel consumenten al snel afkickverschijnselen omdat de consument het gewend is na twee maanden een nieuwe versie van het product te krijgen. Zo is in de muziekindustrie een liedje van drie maanden oud een ‘oud liedje’. En oud is niet ‘NIIIIIIIIIIEUWW!!’, het toverwoord van de muziekindustrie. Alsof ‘oud’ iets slechts is, of minder geavanceerd dan wat ‘nieuw’ is.

Heel even tussendoor; Die slogan van 538 ‘1 station, aaaaaalle hits!!; was trouwens ook echt achterlijk, omdat je m zo kan omdraaien: ‘1 hit, alle stations!!!’, Maar dat terzijde.

Hetzelfde liedje klinkt persoonlijkerwijs ook deels voor de muziek die niet in de mainstream meegesleurd wordt. Ik, als voornamelijk niet-mainstream-luisteraar,neem ook op een heftige schaal ‘nieuwe’ muziek tot me. Dit heeft ook te maken met de mogelijkheid die we tegenwoordig hebben om toegang te krijgen tot muziek. Om maar een voorbeeld te noemen: Joetjoeb. Als niet-mainstreamluisteraar voel ik me niks beter dan mainstream luisteraars. Wel heb ik weet van een schat aan kennis die de meeste mensen niet over bezitten. En dat is de ergernis die me steekt. Ik heb het gevoel dat de muziekindustrie mensen het zicht ontneemt op een ongelofelijke hoeveelheid en diversiteit aan muziek. De radiostations durven simpelweg geen risico’s te nemen (o wee als je de consument van je vervreemd!!) en waarom zouden ze ook: wat ze draaien levert het meeste geld op en niemand vertelt ze om eens iets anders te draaien dan hetgene wat ze putten uit de kleine maar met geld doordrenkt commerciele muzieklaag.

Er wordt gezegd: teveel van hetzelfde is ongezond .Met Mc Donalds is dit bewezen maar met hitmuziek is dit moeilijker hard te maken. En zie hoeveel plezier, troost en zelfs spirituele waarde mensen halen uit hitmuziek. Met een McDonalds hamburger is dat anders. Wat dat betreft had ik daar misschien beter een stuk over kunnen schrijven, maar dat is het al te laat voor, haha. Terug naar mijn punt: De acceptatie van hitmuziek wordt gevoeliger voor me als ik geconfronteerd wordt met ‘hiphop’. Als ervaren hiphopstudent is het schrijnend te horen dat miljarden mensen hiphop associeren met zelfverheerlijking, arrogantie en geld verdienen.

Het is laat aan het worden, en ik denk dat het passend is mijn laatste alinea te voltooien met de verwijzing naar enkele namen van ondergewaardeerde rappers die vanuit het HART spreken in plaats vanuit een ego dat gepresenteerd wordt als ondoordringbaar en agressief. Komen ze:

-Shad
-The Last Emperor (Monumental is een vette track!)
-Gift Of Gab
-J-Live
-Lifesavaz

Mocht je hier niks aan vinden, beschouw dit stukje dan als ‘zijn doel voorbijgeschoten’.

One Response to “Het Doel Voorbijgeschoten. Een stuk uit 2011 wat niks met Voetbal te maken heeft.”

  1. pokkelmans Says:

    Hulde, Hulde!
    Zelfs wat betreft de McDonaldsvergelijking zitten we op één lijn.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: